واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند     *     چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس         *      توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند 

گوییا  باور  نمی دارند  روز  داوری                   *     این همه قلب و دغل در کار داور می کنند

یا رب این نودولتان را بر خر خودشان نشان        *    کاین همه ناز از غلام ترک و استر می کنند

ای گدای خانقه برجه که در دیر مغان              *    می دهند آبی که دلها را توانگر می کنند

حسن بی پایان او چندان که عاشق می کشد  *    زمره دیگر به عشق از غیب سر بر می کنند

بر در میخانه عشق ای ملک تسبیح گوی          *     کاندر آنجا طینت آدم مخمر می کنند

                                 صبحدم از عرش می آمد خروشی، عقل گفت

                                 قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می کنند